Ieder mens heeft erkenning nodig

Erkenning is een van de basisbehoeften van de mens. We hebben een compliment en waardering nodig voor wie we zijn en wat we kunnen. Internet helpt ons: We posten een bericht, foto, vlog of blog van iets waar we trots op zijn en ontvangen likes en complimenten. Het wordt lastiger als we juist iets niet kunnen laten zien. Omdat we keihard worstelen met wie we zijn en wat we kunnen. Als we problemen hebben met eten, liefde, veiligheid… Hoe krijgen we dan onze erkenning? Erkenning van persoonlijk verdriet, trauma, angst en emoties; van onze tekortkomingen?

In een prestatiemaatschappij als de onze is daar namelijk helaas vaak niet veel ruimte voor. Tel daar bij op de bureaucratie die we tegenkomen in de professionele zorg. (En waar met name de GGZ zelf ook onder lijdt.) Samen met onze schaamte, onzekerheid en angst voor gezichtsverlies ligt daar een drempel zó hoog…

Wat is het dan een zegen dat er in ons land zoveel mensen en initiatieven zijn die de handen ineen slaan en op internet daar aandacht aan geven. Die betrouwbare informatie verstrekken, blogs en vlogs maken, een platform bieden. Maar die ook persoonlijk en anoniem contact mogelijk maken. Juist die laagdrempeligheid is van enorme waarde.

Tientallen duizenden anonieme hulpvragen

Dat er behoefte is aan anoniem contact blijkt wel uit de nog steeds stijgende cijfers. Organisaties waar wij voor mogen werken zoals Sensoor, GGD, Siriz en 99gram krijgen samen jaarlijks tientallen duizenden anonieme hulpvragen, bijvoorbeeld via Live Chat. Zij laten met hun online initiatieven zien dat niet alles in dure, formele zorg opgelost hoeft te worden. En dat nieuwe techniek ingezet kan worden om iemand weer een stap op weg te helpen in zijn of haar leven.

Anonimiteit opheffen is geen optie

De reactie van de in het artikel van de NOS genoemde organisaties op de voorgestelde bezuinigingen is ook unaniem: “Deze anonimiteit voor jongeren opheffen, is geen optie. Dat maakt de drempel zorg te zoeken te hoog.”

“Anonimiteit voor jongeren opheffen, is geen optie. Dat maakt de drempel zorg te zoeken te hoog.”

Het geld kan maar één keer uitgegeven worden. Maar als we een waardebepaling moesten geven op basis van alle verhalen die de vele (vrijwillige) medewerkers van deze organisaties horen… Reken er op dat het geld bespaard heeft in de dure formele zorg. Maar wat voor ons belangrijker is: Het heeft zoveel mensen de erkenning gegeven die ze nodig hadden. Het luisterend oor en het compliment van een onbekende waardoor ze zich weer mens kunnen voelen.

Onze oproep aan alle vrijwilligers, medewerkers, initiatieven, organisaties, zorgverzekeraars en de overheid is daarom: Blijf dat mogelijk maken! Deel verhalen van hoop, verstrek betrouwbare informatie, biedt een luisterend oor en draag financieel bij. Juist voor hen die nu nog anoniem willen zijn. Zodat er een dag komt dat zij hun gezicht weer durven tonen en met hun verhaal weer vele anderen kunnen helpen.

Hebben we al berekend wat dát op kan leveren?

 

Afbeelding: Nic Low via Unsplash